Het verhaal van de subtiele prikjes
Over kleine prikjes die pijn doen — gaslighting — en leren vertrouwen op je eigen gevoel.
Kleine Beer is op bezoek bij Harde Beer in Huisje Daar. Harde Beer heeft iets klaargezet. “Hier krijg je tenminste een gezonde maaltijd. Niet zoals bij Zachte Beer, waar je vast weer pizza at, hè?”
“Ik had gisteren pizza, ja, maar dat vond ik wel lekker,” zegt Kleine Beer zachtjes. Harde Beer lacht. “Tja, jij hebt geluk dat je niet te veel op je moeder lijkt.” Iets voelt niet fijn aan die woorden.
Later vertelt Kleine Beer enthousiast: “We maakten een mooie puzzel en lazen een boek. Zo gezellig!” Harde Beer trekt een wenkbrauw op. “Het hele weekend binnen? Zachte Beer vindt dat vast niet zo belangrijk.” Plots voelt Kleine Beer zich minder blij.
Terug in Huisje Hier kruipt hij bij Zachte Beer. “Harde Beer zei dat het goed is dat ik niet te veel op haar lijk…” Zachte Beer glimlacht. “Wat denk jij zelf? Lijk je op mij?” “Ja, een beetje. Maar ook op Harde Beer.” “Precies zoals het hoort. Jij bent helemaal jezelf — en dat is het allerbelangrijkste.”
“Maar waarom zegt Harde Beer zulke dingen? Het voelt als kleine prikjes vanbinnen.” “Soms maken mensen iets anders kleiner om zichzelf groot te voelen,” zegt Zachte Beer. “Jij mag zelf voelen wat fijn was. Niemand anders bepaalt dat voor jou.”
De volgende keer in Huisje Daar zegt Harde Beer: “Je moet eens iets spannenders doen, zoals ik vroeger.” Weer een prikje. Maar Kleine Beer blijft even staan. “Ik vond het eigenlijk heel fijn. Ik werd er rustig en blij van.” Harde Beer kijkt verrast. “Rustig en blij? Hm. Nou ja.”
Bij een spelletje wil Harde Beer winnen en zegt almaar hoe goed hij is. Kleine Beer verliest, en nog eens. “Zie je wel, je moet beter luisteren.” Kleine Beer haalt diep adem. “Ik leer nog. En ik vind het leuk om het zélf te proberen.” Achteraf is hij best trots — niet om te winnen, maar omdat hij bij zichzelf bleef.
Die avond bij Zachte Beer: “De prikjes waren er weer… maar ze deden minder pijn.” “Hoe komt dat, denk je?” “Ik luisterde naar wat ík voelde.” Een verhaal over subtiele prikjes, en leren vertrouwen op je eigen gevoel.