Het verhaal van de voetbalwedstrijd
Over een gemist moment, en gevoelens die er wél toe doen.
Kleine Beer staat in zijn sportkleren te trappelen naast het veld. Vandaag mag hij meelopen met de eerste ploeg — hij keek er dagen naar uit. Net voor het zover is, roept Harde Beer: “Kleine Beer, we gaan naar huis. Ik heb geen zin om te wachten.”
“Maar… ik mag zo het veld op. Met de eerste ploeg.” “Nee, onzin. We gaan nu. Thuis kun je spelen, je hebt genoeg speelgoed.” Met zware voeten volgt Kleine Beer, en kijkt nog één keer om naar het veld.
In het huisje van Harde Beer zit Harde Beer meteen met zijn telefoon op de bank. “Doe maar iets met je tablet, ik moet iets regelen.” Overal speelgoed — maar het voelt koud en leeg. Niets is leuk zonder iemand om mee te spelen, en zeker niet als je net iets bijzonders moest missen.
Die avond, bij Zachte Beer, vraagt ze: “Hoe was de voetbal?” Kleine Beer zucht. “Ik mocht niet meelopen. Harde Beer wilde naar huis. En toen deden we eigenlijk niets.”
“Dat klinkt teleurstellend,” zegt Zachte Beer zacht. “Er was veel speelgoed, maar ik was verdrietig. Het leek alsof het niet uitmaakte hoe ik me voelde.” Zachte Beer legt een poot op die van hem. “Wat jij voelt is belangrijk, Kleine Beer. Altijd.” Kleine Beer wordt warm vanbinnen.
💬 Praat er samen over
- Hoe denk je dat Kleine Beer zich voelde toen hij niet mocht meelopen?
- Kan veel speelgoed opwegen tegen een gemist moment dat je belangrijk vond?
- Wat vind je van hoe Zachte Beer luisterde?
- Heb jij wel eens iets gemist dat je heel graag wilde? Wat hielp jou toen?